در مكتب اهل بيت
(١)
سخن مجمع
٩ ص
(٢)
مقدمه
١٣ ص
(٣)
پيشگفتار
٢١ ص
(٤)
فصل اول تدوين قرآن در عصر پيامبر(ص)
٢٧ ص
(٥)
رواياتى كه به جمعآورى قرآن در زمان ابوبكر اشاره مىكند
٣٠ ص
(٦)
فصل دوم جمعآورى قرآن در عصر رسول خدا(ص)
٣٥ ص
(٧)
فصل سوم بررسى احتمالات وقوع تحريف
٤٩ ص
(٨)
بررسى حالت اول احتمال وقوع تحريف در زمان شيخين به صورت تصادفى
٥٠ ص
(٩)
بررسى حالت دوم وقوع تحريفدرزمان شيخين بهصورت برنامهريزى شده
٥٤ ص
(١٠)
بررسى حالت سوم وقوع تحريف در زمان عثمان
٥٦ ص
(١١)
بررسى حالت چهارم وقوع تحريف در زمان بنىاميه
٥٨ ص
(١٢)
نتيجه
٥٩ ص
(١٣)
فصل چهارم تصريحات علماى اسلام بر سلامتى قرآن از تحريف
٦١ ص
(١٤)
فصل پنجم عوامل ايجاد شبهه تحريف و گسترش آن
٧٧ ص
(١٥)
فصل ششم موضعگيرى در قبال روايات تحريف
٧٩ ص
(١٦)
اول موضعگيرى در قبال روايات تحريفى كه در منابع عامه آمده است
٧٩ ص
(١٧)
قسم اول رواياتىكه سوره يا آياتىرا ذكر كرده
٧٩ ص
(١٨)
الف سوره احزاب، معادل سوره بقره است
٧٩ ص
(١٩)
ب لو كان لابن آدم و اديان
٨٠ ص
(٢٠)
ج سورههاى خلع و حفد
٨٢ ص
(٢١)
د آيه رجم
٨٣ ص
(٢٢)
ه - آيه جهاد
٨٥ ص
(٢٣)
و آيه رضاع كبير در ده مرتبه
٨٥ ص
(٢٤)
اقسام نسخ و چگونگى نسخ تلاوت
٨٨ ص
(٢٥)
بطلان نسخ تلاوت
٩٢ ص
(٢٦)
قسم دوم رواياتى كه بر لحن(اشتباه نحوى) و تغيير دلالت مىكنند
٩٤ ص
(٢٧)
قسم سوم رواياتى كه بر زياده دلالت مىكنند
١٠٠ ص
(٢٨)
دوم موضعگيرى در قبالروايات تحريفكه درمنابع شيعىآمدهاست
١٠٣ ص
(٢٩)
دسته اول رواياتى كه در آنها لفظ«تحريف» به كار رفته است
١٠٣ ص
(٣٠)
دسته دوم رواياتى كه مىگويد بعضى از آيات، شامل اسامى ائمه(عليهم السلام) بوده و اين اسامى حذف شده است
١٠٤ ص
(٣١)
دسته سوم رواياتىكه توهم وقوع تحريف به زياده و نقصان در قرآن را ايجاد مىكنند
١٠٨ ص
(٣٢)
دسته چهارم رواياتى كه مىگويد در قرآن اسامى مردان و زنانى بوده است كه حذف شده است
١١١ ص
(٣٣)
سوم چرا محدثان، اين روايات را در كتابهاى معتبر نقل كردهاند، در حالى كه بيانگر آرا و نظرات آنان نبوده است؟
١١٣ ص
(٣٤)
چهارم موضع ائمه اهل بيت(عليهم السلام) در قبال قرآن موجود
١١٥ ص
(٣٥)
چكيده بحث
١٢٥ ص

در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٠٩ - دسته سوم رواياتىكه توهم وقوع تحريف به زياده و نقصان در قرآن را ايجاد مىكنند

هركس ادّعا كند كه تمام قرآن را همان طورى كه نازل شده جمع‌آورى كرده است، كذّاب است. قرآن را همان‌طورى‌كه خداوند متعال نازل فرموده بود، جمع‌آورى و حفظ نكرد مگر على ابن ابى‌طالب (ع) و ائمّه بعد از اوِ.

٣- كلينى‌دركافى و صفّار در بصائر، از جابر، از امام باقر (ع) روايت كرده است كه حضرت فرمود:

ما يستطيع أَحَدٌ أنْ يدعي أنّ عنده جميع القرآن كُلُّه ظاهره و باطنه غير الأوصياء.[١]

هيچ كس غير از اوصيا نمى‌تواند ادّعا كند كه تمام قرآن از ظاهر و باطنش در نزد او مى‌باشد.

اين دسته از روايات نيز دلالت بر تحريف در الفاظ و متن قرآن ندارند؛ زيرا حديث اوّل از مراسيل عيّاشى‌است كه مخالف كتاب و سنّت و اجماع مسلمين است كه بر عدم زياده در قرآن اتّفاق‌نظر دارند. و امّا منظور از نقصانى كه در روايت اوّل بدان اشاره شده‌است، نقص از جهت عدم معرفت به تفسير قرآن و عدم اطّلاع از باطن آن مى‌باشد، نه نقص از جهت آيات و كلمات و سوره‌ها.

و قول امام كه فرمود:

ولو قد قام قائمنا فنطق صدَّقَهُ القرآن.

معلوم‌است كه قرآنى كه قائم را تصديق مى‌كند، همين قرآنى است كه در دسترس مردم مى‌باشد و مردم با آن آشنا بوده و هدايت را از آن مى‌جويند. و اگر اين قرآن واقعاً تحريف شده باشد، قائم را


[١] - الكافى: ١/ ٢٢٨، ح ٢؛ بصائر الدرجات: ٢١٣، ح ١.