جلوههاى حضرت در عصر غيبت از نگاه فقاهت - سيفي مازندراني، شيخ علي اکبر - الصفحة ٤١ - كسى كه بدون حجت شرعى دستورى از امام زمان نقل و ترويج مى كند چه حكمى دارد؟
كسى كه بدون حجت شرعى دستورى از امامزمان نقل و ترويج مىكند چه حكمى دارد؟
كسى كه ادّعاى نيابت خاصه و يا ترويج صدور حكم شرعى از سوى امام عصر (عجلاللَّه تعالى فرجهالشريف)- در زمان غيبت كبرى از طريق رؤيت و مشاهده حضرت- كند در صورتى كه به گونهاى وانمود نمايد كه وكيل حضرت در ابلاغ حكم است، به اتفاق نص و فتوا از عدالت خارج و تكذيب او واجب است. و بعد از تذكر و تنبيه اگر اصرار ورزد تعزير و مجازات او به عهده حاكم شرع است.
اما مجرّد دعواى صدور أمر به بناى مسجدى يا صدور حكم استحبابى- بگونهى قضيةٌ في واقعةٍ و بطور اتفاق، نه دائم و مستمرّ- از جانب حضرت از طريق تشرّف و مشاهده، محذور شرعى ندارد.
و اگر ناقل از علماى ربانى و يا عدول مؤمنين باشد مجوّزى براى تكذيب او نيست، البته در صورتى كه بدون واسطه يا با واسطه معتبر و حجت شرعى بوده باشد.
ولى اگر نقل واقعه كند بايد اتصال سند و وثاقت رجال همه طبقات ثابت باشد، و الّا از درجه اعتبار ساقط بوده و حجيت ندارد و ترويج آن هم شبهه ناك و محل اشكال است، مگر كسى بخواهد خودش به قصد تيمن و تبرّك و رجاء، نذرى براى آن مسجد كند و يا اعمال عبادى مأثوره را در آن انجام دهد كه مانعى ندارد. ولى نبايد به گونهاى باشد كه موجب ترويج اسناد بناى مسجد به امر امام عصر (عجلاللَّه تعالى فرجهالشريف) و تبليغ ادّعاى صدور دستور بناى مسجد از آن حضرت بوده باشد.