جلوههاى حضرت در عصر غيبت از نگاه فقاهت - سيفي مازندراني، شيخ علي اکبر - الصفحة ٣٦ - دستور امام زمان در زمان غيبت كبرى از چه راهى اثبات مى شود؟

بهترين توجيه و تنها راه حل اختلاف نصوص‌

به نظر مى‌رسد بهترين وجه جمع و تنها راه حل اختلاف نصوص نقل شده در اين مورد، توجيه جناب علامه مجلسى قدس سره مى‌باشد.

چرا كه اين استظهار از توقيع شريف، مناسب سياق آن است؛ چون در اين توقيع، نظر مبارك حضرت به سدّ و جلوگيرى دعواى نيابت بعد از اعلان وقوع غيبت تامّه كبرى است؛ يعنى دعواى مشاهده‌اى كه وسيله براى مدعى نيابت باشد و با آن ادّعاى ارتباط با امام عصر و نقل اخبار و ابلاغ احكام به‌گونه‌اى كه در شأن سفرا و نوّاب و وكلاى خاص حضرت است، در اين توقيع شريف مورد منع و تكذيب واقع شده است، نه به گونه قضيةٌ في واقعةٍ و بطور اتفاقى و صُدفه، آن هم به نقل دستور شرعى در نوافل و مستحباب كه هيچ مستلزمِ محذورِ تحليل حرام و تحريم حلال و متضمّن حكم الزامى نبوده باشد.

و با اين توجيه عويصه تهافت و معضل تعارض نصوص حل شده و تمام دسته‌هاى روايات در اين باره قابل أخذ و ترتيب أثر است.

دستور امام زمان در زمان غيبت كبرى از چه راهى اثبات مى‌شود؟

راه اثبات امر و دستور امام زمان (عجل‌اللَّه تعالى فرجه‌الشريف) همان طريق علمى است كه به نقل ثقه‌اى از ثقه با اتصال سند تا حضرت نقل شود، يا در كتاب روائىِ برخى محدثين معروف و شناخته شده شيعه و معاصر غيبت صغرى يا اوائل‌