احاديث تصويري و نمايشي - پوريزدي، رحمت؛ خديوي، وحيد؛ قاسمزاده، اصغر - الصفحة ٩٩
۳۴۹. رسول خدا J: الْمَرْأَةُ الصَّالِحَةُ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ رَجُلٍ غَيْرِ صَالِح؛ یک زن شایسته بهتر از هزار مرد ناشایست است.[١]
۳۵۰. امام علی ٨: الْخَرَسُ خَيْرٌ مِنَ الْكَذِب؛ لال بودن، بهتر از دروغ گفتن است.[٢]
۳۵۱. امام علی ٨: مَنْ أَعْجَبَهُ قَوْلُهُ فَقَدْ غَرَبَ عَقْلُه؛ کسی که گفتارش او را خوش آید، هرآینه خِرَدش غروب کرده است.[٣]
شخصی که گفتار خود را بیعیب و نقص میداند. و آن را میپسندد اینچنین شخصی عقلش پنهانشده است و نورش به محاق (پوشیده شده) رفته است. انسان عاقل هیچگاه احتمال عیب و نقض در سخنانش را منتفی نداشته و دائماً در حال پالایش و پالایش سخنان خود است.
۳۵۲. حضرت عیسی ٨: لَا تَكُونُوا كَالْمُنْخُلِ يُخْرِجُ مِنْهُ الدَّقِيقَ الطَّيِّبَ وَ يُمْسِكُ النُّخَالَةَ كَذَلِكَ أَنْتُمْ تُخْرِجُونَ الْحِكْمَةَ مِنْ أَفْوَاهِكُمْ وَ يَبْقَى الْغِلُّ فِي صُدُورِكُم؛ مانند غربال نباشید که آرد خوب را بیرون میدهد و نخاله (سبوس) را نگه میدارد. بدینسان شما نیز از دهانتان حکمت بیرون شود و کینه و ناخالصی در دلهایتان بهجا ماند.[٤]
بعضی از انسانها زبانشان حکمت دارد و دیگران استفاده میکنند و هدایت میشود ولی در دلهایشان از آن حکمت خبری نیست؛ و خودشان به گفتارشان عمل نمیکنند و رذائل اخلاقی را برای دیگران بیان میکنند ولی خودشان به آن
[١]. إرشاد القلوب، ج ۱ ص ۱۷۵.
[٢]. تصنیف غررالحکم و درر الکلم، ح ۴۳۶۰.
[٣]. همان، ح ۷۰۹۲.
[٤]. تُحَف العُقُول، ص ۵۱۰.