آدمی با قلم چشم بر صفحه دل می‌نگارد. اگر دیدنی‌های انسان خوب باشد موجب نشاط و نورانی شدن قلب می‌گردد و اگر دیدنی‌ها انسان ناپسند همراه با گناه باشد صفحه قلب انسان نیز تاریک می‌شود.

۷. امام علی ٨: مَنْ‌ رَكِبَ‌ ظَهْرَ الْبَاطِلِ‌ نَزَلَ بِهِ دَارَ النَّدَامَة؛ هر که بر مرکب باطل سوار شود او را در خانه پشیمانی فرود آورد.[٢]

مقصد نهایی گفتار و رفتار باطل، پشیمانی است.

۸. امام صادق ٨: إِذَا دُقَ‌ الْعِرْضُ‌ اسْتُصْعِبَ جَمْعُهُ؛ چون آبروی کسی کوبیده و پراکنده شود جمع آوری‌اش دشوار است. [٣]

آب ریخته را نمی‌شود جمع کرد. اگر اعتبار و آبروی کسی از بین رفت؛ برگرداندن آن اعتبار و آبرو کار سختی است.

۹. امام علی ٨: مَنْ‌ رَكِبَ‌ جِدَّهُ‌ قَهَرَ ضِدَّهُ؛ هر که بر مرکب کوشش سوار شود دشمنش را مقهور گرداند. [٤]

پیروزی بر دشمن ظاهر و باطن (نفس) با سعی و تلاش به دست می‌آید.

۱۰. امام علی ٨: ‌ اللِّسَانُ‌ مِعْيَارٌ أَطَاشَهُ‌ الْجَهْلُ وَ أَرْجَحَهُ الْعَقْلُ؛ زبان کفه ترازویی است که نادانی آن را سبک و عقل آن را سنگین سازد.[٥]

گفتار انسان، نشانه‌ای از دانا و یا نادان بودن شخص است. آدمی به‌وسیله زبان

[١]. نهج‌البلاغه، ح ۴۱۷.

[٢]. بحارالانوار، ج ۷۵، ص ۳۷۹.

[٣]. همان، ج ۷۵، ص ۲۷۷.

[٤]. تصنیف غررالحکم و درر الکلم، ح ۱۰۱۲۹.

[٥]. تُحَف العُقُول، ص ۲۰۷.