احاديث تصويري و نمايشي - پوريزدي، رحمت؛ خديوي، وحيد؛ قاسمزاده، اصغر - الصفحة ٣٧
۹۷. امام علی ٨: مَنْ نَقَلَ إِلَيْكَ نَقَلَ عَنْك؛ هر که (سخن دیگران را) پیش تو آوَرد، (سخن تو را) برای دیگران میبرد.[١]
فردی که نزد شما از دیگری سخنچینی کند همین فرد نزد افراد دیگر از شما سخنچینی میکند.
۹۸. امام علی ٨: مَنْ حَفَرَ بِئْراً لِأَخِيهِ وَقَعَ فِيه؛ هر که برای برادرش چاهی بکند، خود در آن میافتد.[٢]
هر که به دنبال آسیب رساندن به دیگران باشد اول خودش گرفتار آن آسیب میشود.
۹۹. امام علی ٨: كَمْ مِنْ إِنْسَانٍ أَهْلَكَهُ لِسَان؛ چه بسیار انسانهایی که زبان هلاکشان کرد.[٣]
زبان ابزاری است که هم میتواند مایه سعادت و هم مایه شقاوت انسان شود؛ و چه بسیار انسانهای که در آسایش زندگی میکردند اما یکلحظه افسار زبان را نگه نداشتند و زبان آنها را به هلاکت و ناآرامی کشاند.
۱۰۰. امام علی ٨: لَا تَنْظُرْ إِلَى مَنْ قَالَ وَ انْظُرْ إِلَى مَا قَال؛ به گوینده سخن منگر، بلکه ببین چه میگوید.[٤]
سخنهای حکمتآمیز منحصر به عالم نیست. چهبسا کلام گهربار و حکمتآمیزی از شخص نادان یا کودکی صادر شود.
[١]. تصنیف غررالحکم و درر الکلم، ح ۴۴۳۲.
[٢]. تُحَف العُقُول، ص ۸۸.
[٣]. تصنیف غررالحکم و درر الکلم، ح ۴۱۵۹.
[٤]. همان، ح ۱۰۰۳۷.