۳۶۸. امام علی ٨: سَفَهُكَ عَلَى مَنْ فَوْقَكَ جَهْلٌ مُرْدٍ وَ سَفَهُكَ عَلَى مَنْ دُونَكَ جَهْلٌ مُزْرٍ وَ سَفَهُكَ‌ عَنْ‌ مَنْ‌ فِي‌ دَرَجَتِكَ نِقَارٌ كَنِقَارِ الدِّيكَيْنِ وَ هِرَاشٌ كَهِرَاشِ الْكَلْبَيْنِ وَ لَنْ يَفْتَرِقَا إِلَّا مَجْرُوحَيْنِ أَوْ مَفْضُوحَيْنِ وَ لَيْسَ ذَلِكَ فِعْلَ الْحُكَمَاءِ وَ سُنَّةَ الْعُقَلَاء؛ حماقت (در گفتار و کردار) در برابر بالاتر از خود جهالتی است که موجب سقوط تو شود و حماقت در برابر پایین‌تر از خود جهالتی است که بر تو عیب وارد کند و حماقت در برابر هم‌رتبه خود نزاع و جنگی است همچون دو خروس و دو سگ که از هم جدا نشوند جز مجروح یا شکست‌خورده و این، کار حکیمان و روش خردمندان نیست.[١]

۳۶۹. امام علی ٨: الْفُرْصَةُ خُلْسَةٌ؛ فرصت، ربودنی است.[٢]

فرصت‌ها ماندگار نیستند باید آن‌ها را در لحظه‌ها ربود و شکار نمود.

۳۷۰. امام علی ٨: التَّوَاضُعُ‌ سُلَّمُ‌ الشَّرَف‌؛ فروتنی، نردبان شرافت و بزرگی است.[٣]

برخی بر این توهم‌اند که تواضع و فروتنی از مقام آنان کاسته و در مقابل، تکبر موجب رفعت جایگاه آنان است ولی در نگاه حکیمانه اولیاء دین، فروتنی نردبان بزرگی و سروری است.

۳۷۱. امام علی ٨: مَنْ‌ زَرَعَ‌ الْإِحَنَ‌ حَصَدَ الْمِحَن‌؛ کسی که کینه بکارد، رنج و مِحنت درو کند.[٤]

[١]. مُستدرک الوسائل، ج ۱۲، ص ۷۹.

[٢]. بِحارالأنوار، ج ۲، ص ۹۷.

[٣]. تصنیف غررالحکم و درر الکلم، ح ۵۱۴۶.

[٤]. همان، ح ۶۷۸۳.