۶۸. امام صادق ٨: إِذَا اتَّهَمَ‌ الْمُؤْمِنُ‌ أَخَاهُ انْمَاثَ الْإِيمَانُ مِنْ قَلْبِهِ كَمَا يَنْمَاثُ الْمِلْحُ فِي الْمَاءِ؛ هرگاه مؤمنی برادر ایمانی خود را مورد تهمت قرار دهد (به عملی که مرتکب نشده) ایمان در دلش آب می‌شود همان‌گونه که نمک در آب حل می‌شود.[١]

تهمت زدن باایمان حقیقی رابطه‌ای ندارد. با تهمت زدن ایمان نیز از دل و قلب انسان رخت می‌بندد.

۶۹. منسوب به امام علی ٨: الصلاة صابون‌ الخطايا؛ نماز صابون شست و شوی گناهان است.[٢]

۷۰. امام صادق ٨: إِنَّ الْمُؤْمِنَ لَيَسْكُنُ‌ إِلَى‌ الْمُؤْمِنِ‌ كَمَا يَسْكُنُ الظَّمْآنُ إِلَى الْمَاءِ الْبَارِدِ؛ مؤمن در نزد مؤمن آرامش می‌یابد، همچنان که انسان تشنه با آب سرد آرام می‌شود.[٣]

مؤمن به دلیل ایمان واقعی که به خداوند دارد از یک طمأنینه و آرامش برخوردار است و افرادی که با او در ارتباط هستند. آن آرامش قلبی او در دیگران تأثیر می‌گذارد با سخنان صحیح و عمل درست و روحیه امیدوارکننده‌ای و حتی نورانیت و صفای باطنی که دارد آرامش را در قلب دیگران واردمی‌کند مثل انسان تشته که وقتی از آب سرد می‌نوشد دلش آرام می‌گیرد. نیز صرف وجود مؤمن باعث برکت و آرامش است.

[١]. الکافی، ج ۲، ص ۳۶۱.

[٢]. شرح نهج‌البلاغه ابن ابی الحدید، ح ۵۹۸.

[٣]. الکافی، ج ۲، ص ۲۴۷.