احاديث تصويري و نمايشي - پوريزدي، رحمت؛ خديوي، وحيد؛ قاسمزاده، اصغر - الصفحة ٩١
سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز مرده آن است که نامش به نکوئی نبرند (مواعظ، غزل، ۲۰)
۳۱۷. امام علی ٨: مَنْ سَاءَتْ سَجِيَّتُهُ سَرَّتْ مَنِيَّتُه؛ هر که اخلاق او بد باشد مرگ او مایه خوشحالی است.[١]
مرگ فرد بداخلاق مایه خوشحالی و شادمانی دیگران است چراکه از اخلاق بد او آسوده میگردند.
۳۱۸. امام صادق ٨: اسْتَنْزِلُوا الرِّزْقَ بِالصَّدَقَة؛ روزی را با صدقه فرود آورید.[٢]
از اسباب جذب روزی، صدقه دادن است.
۳۱۹. امام علی ٨: حَدِيثُ كُلِ مَجْلِسٍ يُطْوَى مَعَ بِسَاطِه؛ سخن هر مجلسی با بساط آن پیچیده میشود.[٣] (اسرار مجلس نیز باید پیچیده شود)
گاه در مجلسی سخنانی گفته میشود که از اسرار آن مجلس است و باید در سینه محفوظ بماند؛ و به دیگران منتقل نشود خواه جلسه دوستانه باشد یا رسمی.
۳۲۰. امام علی ٨: مَا أَكَلْتَهُ رَاحَ وَ مَا أَطْعَمْتَهُ فَاح؛ آنچه را که خوردی رفت. و آنچه را که خورانیدی پخش (ماندگار) شد.[٤] (پاداش و ستایش آن باقی است)
وقتی انسانی چیزی را خودمصرف میکند، نام و نشان و اثری از آن باقی نمیماند. ولی وقتی آن را به دیگران انفاق میکند نام و نشان و پاداش آن میماند و گویا آن چیز ماندگار شده است.
[١]. همان، ح ۵۷۱۳.
[٢]. الکافی، ج ۴، ص ۳.
[٣]. تصنیف غررالحکم و درر الکلم، ح ۱۱۰۴۱.
[٤]. همان، ح ۸۵۸۳.