احاديث تصويري و نمايشي - پوريزدي، رحمت؛ خديوي، وحيد؛ قاسمزاده، اصغر - الصفحة ٦٠
۲۰۰. امام کاظم ٨: تُسْتَحَبُّ عَرَامَةُ الصَّبِيِّ فِي صِغَرِهِ لِيَكُونَ حَلِيماً فِي كِبَرِهِ؛ بازیگوشی{و شیطنت} بچه در دوران کودکی پسندیده است تا در بزرگ سالی انسانی بردبار شود.[١]
۲۰۱. امام کاظم ٨: كَثْرَةُ الْهَمِ يُورِثُ الْهَرَم؛ غم و غصه بسیار، باعث پیری میشود.[٢]
غم و اندوه نشاط و سرزندگی را از انسان سلب میکند و پژمردگی و ناامیدی را فراهم میکند.
۲۰۲. امام کاظم ٨: يَا هِشَامُ لَوْ كَانَ فِي يَدِكَ جَوْزَةٌ وَ قَالَ النَّاسُ فِي يَدِكَ لُؤْلُؤَةٌ مَا كَانَ يَنْفَعُكَ وَ أَنْتَ تَعْلَمُ آنها جَوْزَةٌ وَ لَوْ كَانَ فِي يَدِكَ لُؤْلُؤَةٌ وَ قَالَ النَّاسُ آنها جَوْزَةٌ مَا ضَرَّكَ وَ أَنْتَ تَعْلَمُ آنها لُؤْلُؤَة؛ ای هشام! اگر گردویی در دست تو باشد و همه مردم بگویند مروارید است نفعی به حال تو ندارد درحالیکه تو میدانی که گردو است، و اگر مرواریدی در دست تو باشد و مرم بگویند گردو است، به تو زیانی نمیرساند درحالیکه تو میدانی که مروارید است.[٣]
مدح و ذم غیرواقعی افراد نباید در شخصیت ما اثر بگذارد.
۲۰۳. امام کاظم ٨: يَا بُنَيَّ إِنَ الدُّنْيَا بَحْرٌ عَمِيقٌ قَدْ غَرِقَ فِيهَا عَالَمٌ كَثِيرٌ فَلْتَكُنْ سَفِينَتُكَ فِيهَا تَقْوَى اللَّهِ وَ حَشْوُهَا الْإِيمَانَ وَ شِرَاعُهَا التَّوَكُّلَ وَ قَيِّمُهَا الْعَقْلَ وَ دَلِيلُهَا الْعِلْمَ وَ سُكَّانُهَا الصَّبْر؛ لقمان به فرزندش گفت: فرزندم، دنیا دریایی است عمیق خلقی بسیار در آن غرق شدند، پس تلاش کن که در این دریا، کشتی تو،
[١]. الکافی، ج ۶، ص ۵۲.
[٢]. تُحَف العُقُول، ص ۴۰۳.
[٣]. همان، ص ۳۸۶.