احاديث تصويري و نمايشي - پوريزدي، رحمت؛ خديوي، وحيد؛ قاسمزاده، اصغر - الصفحة ١١٥
انسانی که فقط دعا میکند و هیچ تلاشی را برای به دست آوردن خواسته خود نمیکند مانند کسی است که میخواهد باکمانی بدون زه تیراندازی کند که البته به مقصودش نمیرسد و نیز دعای کسی که در راه رسیدن به خواستههای خود تلاشی نمیکند به هدف اجابت نمیرسد.
۴۰۳. منسوب به امام علی ٨: كَما تُعرَفُ أَواني الفَخَّارِ بِامتِحانِها بِأَصواتِها فَيُعلَمُ الصَّحِيحُ مِنها مِنَ المكسُورِ كذلكَ يُمتَحَنُ الإِنسانُ بِمَنطقِهِ فَيُعرَفُ ما عِندَهُ؛ همانطور که ظرفهای سفالین را با صداهایشان میآزمایند و سالم را از شکسته تشخیص میدهند انسان نیز با سخنش آزموده میشود و آنچه نزد اوست معلوم میگردد.[١]
معیار عاقل یا نادان بودن انسان، سخنان او است.
آنکس که بدم گفت، بدی سیرت اوست و آنکس که مرا گفت نکو خود نیکوست
حال متکلم از کلامش پیداست از کوزه همان برون تراود که در اوست (شیخ بهائی، رباعیات)
۴۰۴. امام علی ٨: مَنْ رَكِبَ مَرْكَبَ الصَّبْرِ اهْتَدَى إِلَى مِضْمَارِ النَّصْر؛ کسی که بر مرکب صبر نشیند به جاده پیروزی رهنمون گردد.[٢]
۴۰۵. امام علی ٨: إِنَ الطَّمَعَ مُورِدٌ غَيْرُ مُصْدِرٍ وَ ضَامِنٌ غَيْرُ ُ وَفِي؛ طمع، انسان را به جائی میبرد، ولی بازنمیگرداند و تعهد میدهد، ولی وفا نمیکند.[٣]
انسان باید با کسی رفاقت کند که اگر انسان را به جائی برد در نیمه راه او را رها
[١]. شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ح ۳۶۳.
[٢]. بِحارالأنوار، ج ۷۵، ص ۷۸.
[٣]. نهجالبلاغه، ح ۲۸۱.