احاديث تصويري و نمايشي - پوريزدي، رحمت؛ خديوي، وحيد؛ قاسمزاده، اصغر - الصفحة ٢٧
قرار میگیرد.
۶۲. امام علی ٨: مَا مِنْ شَيْءٍ أَحَقَّ بِطُولِ السِّجْنِ مِنَ اللِّسَانِ؛ هیچچیز برای زندانی کردن درازمدت مستحقتر از زبان نیست.[١]
۶۳. امام باقر ٨: إِنَّ هَذَا اللِّسَانَ مِفْتَاحُ كُلِ خَيْرٍ وَ شَرٍّ فَيَنْبَغِي لِلْمُؤْمِنِ أَنْ يَخْتِمَ عَلَى لِسَانِهِ كَمَا يَخْتِمُ عَلَى ذَهَبِهِ وَ فِضَّتِه؛ این زبان کلید هر خوبی و بدی است، پس شایسته است که مؤمن بر زبانش مهر نهد همانگونه که بر (صندوق) طلا و نقرهاش مُهر مینهد.[٢]
هر چه آدمی مُهر سکوت بر زبان خود بزند و کمتر سخن بگوید از امنیت و آرامش بیشتری برخوردار خواهد بود. همانگونه که انسان درِ صندوقچه جواهرات را بر روی هرکسی باز نمیکند در سخن گفتن نیز باید مراقب باشد که چگونه؟ چه وقت؟ با چه کسی؟ کجا؟ صحبت میکند.
۶۴. امام علی ٨: صُحْبَةُ الْأَشْرَارِ تَكْسِبُ الشَّرَّ كَالرِّيحِ إِذَا مَرَّتْ بِالنَّتْنِ حَمَلَتْ نَتْناً؛ مصاحبت با بدان بدی بار آورد، همچون باد که اگر بر چیز گندیده بورزد بوی بد با خود آورد.[٣]
دوست و همراهی با انسانهای ناشایست، خواه و ناخواه لباس بدی و شرارت به تن ما میپوشاند.
۶۵. امام علی ٨: مُصَاحِبُ الْأَشْرَارِ كَرَاكِبِ الْبَحْرِ إِنْ سَلِمَ مِنَ الْغَرَقِ لَمْ يَسْلَمْ مِنَ الْفَرَق؛ همنشین بدان همچون مسافر دریاست که اگر از غرق شدن جان
[١]. الخصال، ج ۱، ص ۱۵.
[٢]. تُحَف العُقُول، ص ۲۹۸.
[٣]. تصنیف غررالحکم و درر الکلم، ح ۹۸۲۶.