عاقل در اثر داشتن شرح صدر اسرار خود را برای دیگران بازگو نمی‌کند (مگر در موارد ضرورت) و این باعث می‌شود که هم آبروی خودش حفظ شود و هم از دخالت‌های بی‌مورد دیگران که چه‌بسا مانع کارهای صحیح او باشد درامان بماند و همچنین اگر آن راز مربوط به دیگران است از بی‌آبرو شدن دیگران جلوگیری کرده است.

۲. امام صادق ٨: سِرُّكَ مِنْ‌ دَمِكَ‌ فَلَا يَجْرِيَنَ‌ مِنْ غَيْرِ أَوْدَاجِكَ؛ راز تو جزئی از خون توست، پس نباید که در رگ‌های غیر تو جریان یابد.[٢]

به همان مقدار که انسان از ریخته شدن خون خود پرهیز می‌کند از افشا نمودن راز خود نیز باید پرهیز نماید. از طرفی مطلع شدن دیگران از راز انسان به‌مثابه این

[١]. نهج‌البلاغه، ح، ۶.

[٢]. نزهه الناظر و تنبیه الخاطر، ص ۱۱۲.