احاديث تصويري و نمايشي - پوريزدي، رحمت؛ خديوي، وحيد؛ قاسمزاده، اصغر - الصفحة ٣٢
۷۸. امام باقر ٨: بِئْسَ الْعَبْدُ عَبْدٌ يَكُونُ ذَا وَجْهَيْنِ وَ ذَا لِسَانَيْنِ يُطْرِي أَخَاهُ شَاهِداً وَ يَأْكُلُهُ غَائِباً؛ چه بد بندهای است، آن بندهای که دو رو و دو زبان باشد، هنگامیکه برادرش را ببیند، ثناخوانی او کند و چون از دیدهاش پنهان شود، گوشت او را با (غیبت) بخورد.[١]
افراد منافق کسانی هستند که در جلوی شخص تعریف و تمجید میکنند و در پشت سر از او غیبت میکنند.
۷۹. امام علی ٨: لَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ J يَقُولُ لِي قَبْلَ وَفَاتِهِ بِسَاعَةٍ مِرَاراً ثَلَاثاً يَا أَبَا الْحَسَنِ أَدِّ [أداء] الْأَمَانَةَ إِلَى الْبَرِّ وَ الْفَاجِرِ فِيمَا جَلَّ وَ قَلَّ حَتَّى الْخَيْطِ وَ الْمِخْيَط؛ سوگند میخورم که از رسول خدا J شنیدم، ساعتی پیش از وفات آن بزرگوار که سه بار به من فرمود: ای ابوالحسن امانت را (به صاحبش) بازگردان، نیکوکار باشد یا بدکار، کم باشد یا زیاد، حتی در نخ و سوزن.[٢]
۸۰. امام علی ٨: مِسْكِينٌ ابْنُ آدَمَ مَكْتُومُ الْأَجَلِ مَكْنُونُ الْعِلَلِ مَحْفُوظُ الْعَمَلِ تُؤْلِمُهُ الْبَقَّةُ وَ تَقْتُلُهُ الشَّرْقَةُ وَ تُنْتِنُهُ الْعَرْقَة؛ بینوا آدمیزاده: مرگش پنهان، بیماریهایش پوشیده است، پشهای او را بیازارد و جرعه گلوگیری او را بکشد و اندکی عرق بدنش را بد بود کند.[٣]
انسان هرچند هم توانا و دانا باشد بازهم ضعیف است چراکه توانایی دور کردن مرگ، بیماری، پشه، جرعهای آب، اندکی عرق را ندارد.
۸۱. رسول خدا J: الْعِلْمُ خَزَائِنُ وَ مَفَاتِيحُهُ السُّؤَال؛ علم و دانش
[١]. الکافی، ج ۲، ص ۳۴۳.
[٢]. تُحَف العُقُول، ۱۷۵.
[٣]. نهجالبلاغه، ح ۴۲۷.