۲۱. امام صادق ٨: عَلِّمُوا أَوْلَادَكُمْ‌ (يَس) فَإِنَّهَا رَيْحَانَةُ الْقُرْآن‌؛ به فرزندانتان سوره یس بیاموزید، زیرا که آن گل و گیاه با طراوت قرآن است.[١]

۲۲. امام صادق ٨: تُدْخِلُ‌ يَدَكَ‌ فِي‌ فَمِ‌ التِّنِّينِ إِلَى الْمِرْفَقِ خَيْرٌ لَكَ مِنْ طَلَبِ الْحَوَائِجِ إِلَى مَنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَ كَان‌؛ دست خود را تا آرنج به دهان اژدها کنی برای تو بهتر است از این‌که از کسی که (نوکیسه است و) به‌تازگی به نوایی رسیده حاجتی بخواهی.[٢]

آدمی نباید خواسته‌هایش را از نوکیسه کسی که تهی‌دست بوده و حالا به ثروتی دسته یافته است طلب کند. چراکه هر انسانی ظرفیتی دارد و ممکن است او این ظرفیت را نداشته باشد و منجر به حقارت و خجالت فرد طلب کنند شود.

۲۳. امام علی ٨: ‌إِنَّ الْأَشْيَاءَ لَمَّا ازْدَوَجَتْ ازْدَوَجَ‌ الْكَسَلُ‌ وَ الْعَجْزُ فَنُتِجَا بَيْنَهُمَا الْفَقْر؛ به هنگام جفت شدن و ترکیب موجودات، کسالت و ناتوانی با یکدیگر ترکیب‌شده و نتیجه این ترکیب، تولد فقر بود.[٣]

نتیجه‌ی تنبلی و ناتوانی فقر و نداری در دنیا و آخرت است.

۲۴. امام علی ٨: ‌ لِلَّهِ‌ دَرُّ الْحَسَدِ مَا أَعْدَلَهُ بَدَأَ بِصَاحِبِهِ فَقَتَلَهُ؛ آفرین بر حسد! چقدر عدالت‌پیشه است، نخست به سراغ صاحبش می‌رود و او را به قتل می‌رساند.[٤]

نخستین کسی که از حسد آسیب می‌بیند شخص حاسد است. کسی که

[١]. الامالی (طوسی)، ص ۶۷۷.

[٢]. تُحَف العُقُول، ص ۳۶۵.

[٣]. الکافی، ج ۵، ص ۷۶.

[٤]. إرشاد القلوب، ج ۱، ص ۱۲۹.