الگوى حكومت اسلامى - فياض، شيخ محمد اسحاق - الصفحة ٢٩ - آغاز شهرت علمى
است. در اين هنگام علامه فياض در سنين جوانى است و از آنچه كه استادش در حق او گفته جايگاه و مقام علمى و فضل وى بر ما آشكار مىگردد. از همان تاريخ بود كه استادش او را دوست ميداشت و از كارهايش قدردانى مىكرد و از بزرگان مىشمرد. از همان تاريخ به بعد آيتالله فياض در حدود نيم قرن بر كرسى تدريس نشسته و با تحقيقات گسترده و فعاليتهاى علمى خود پيوسته دانش خويش را افزايش داده است.
قابل يادآورى است كه تقريظ استاد براى اين شاگرد پرتلاش كه به چيزى جز فهم و كسب معارف اهل بيت (ع) نمى انديشيد و از هر گونه شهرت طلبى و مطرح شدن در محافل علمى و در حوزههاى علميه بيزار بود، اعتراض برخى از شاگردان مرحوم امام خويى را برانگيخت. از اين رو، عدهاى خدمت استاد آمده، چنين گفتند: شما تقريرات كسى را برگزيديد كه وى هنوز چندان سنى ندارد. همچنين وى منسوب به يك قومى است كه داراى منزلت اجتماعى پايين مىباشد.[١] استاد وقتى اعتراض شاگردانش را شنيد فرمود: من امروز در پاسخ شما همان جوابى را مىگويم كه مرحوم استادم نائينى (ره) سالها قبل بيان داشت.
[١] . شما مىتوانيد اين بخش را در زندگى نامه آيتالله فياض كه توسط حجت الاسلام عبدالمجيد خويى، فرزند مرحوم امام خويى، نوشته شده است ملاحظه كنيد كه در آن، جمله اعتراض با اين عبارت آمده است:« لصغر سنه و لانتمانه القومى!»