الگوى حكومت اسلامى - فياض، شيخ محمد اسحاق - الصفحة ٥٦ - عبادات

متحول نمى‌گردد. بدون ترديد در شريعت مقدس احكام موقتى كه مخصوص زمان يا مكان خاصى باشد وجود ندارد؛ زيرا بديهى است احكام شرعى تشريعات ابدى است كه براى همه بشر در روى كره زمين وضع شده و بين زن و مرد، سياه و سفيد و اين قاره و آن قاره فرقى نيست. احكام به گونه واحد و به شكل معين ثابت است و با تغيير و تكامل زندگى اجتماعى از اين قرن به قرن ديگر تغيير نمى‌كند؛ نماز در عصر حجر همان نمازى در عصر اتم و فضا است. نماز همانگونه براى كسى كه اشيا را با توان دست خود كنترل مى‌كرد و زمين را با اسپار (خش) قلبه (شخم) مى‌نمود واجب بود، براى كسى كه اشيا را با نيروى برق كنترل مى‌كند و كارها را با انرژى اتمى انجام مى‌دهد واجب است؛ نمازى كه در عصر پيامبر (ص) خوانده مى‌شد با نمازى كه در عصر اتم و فضا خوانده مى‌شود يكسان است و هيچ گونه تفاوتى بين آنها وجود ندارد. نماز و ساير احكام عبادى شرعى مانند روزه، حج و امثال آن از واجبات و مانند دروغ، غيبت، دزدى و غيره از محرمات با تكامل حيات اجتماعى تغييرى در آنها ايجاد نمى‌شود. علت عدم تغيير اين است كه علاقه انسان به عبادت يك علاقه معنوى و روحى است و با دگرگونى و تكامل زندگى اجتماعى كه در هر عصرى پديد مى‌آيد متفاوت نمى‌شود؛ زيرا عبادات در اسلام از نقش مهم برخوردار است و يك ارتباط بين بنده و پروردگار مى‌باشد كه به علاقه روحى و معنوى برگشت دارد و با تكامل حيات اجتماعى‌