الگوى حكومت اسلامى - فياض، شيخ محمد اسحاق - الصفحة ٣٥ - مرجعيت
منزلتهاى اكتسابى كه خود كسب كرده شناخته نمى شوند، بلكه منزلت انتسابى آنها نيز مورد توجه است.
همكاران و اطرافيان آيتالله فياض نيز آدمهاى برجسته و فعالى نبوده و نيستند تا بتوانند انديشهها، افكار و شخصيت ايشان را در جهان آنگونه كه لازم است معرفى نمايند.
در عين حال، با توجه به مقام علمى، تقوا و فضل آيتالله العظمى شيخ محمد اسحاق فياض از همان زمانى كه مرجع اعلى حوزه، حضرت آيتالله العظمى امام خويى (ره) به لقاى پروردگارش شتافت، مرجعيت آيتالله فياض نيز در ميان عدهاى مطرح بود. نگارنده به خاطر دارد كه در چهلمين روز رحلت آيتالله خويى (ره) مراسم باشكوهى با حضور آيتالله فياض در كويته پاكستان در مدرسه «دار العلم جعفرى» برگزار شد. بعد از جلسه، علماى آن ديار جمع شدند و از آيتالله فياض خواستند تا رسالهى عمليه بنويسد و مرجعيت خود را اعلام نمايد، اما آيتالله فياض به هيچ وجه نپذيرفت. وقتى هم نجف برگشت، باز تعدادى از علما از وى خواستند تا رساله اش را بيرون دهد، باز ايشان نپذيرفت. سرانجام پس از اصرار زياد از سوى علماى نجف، بالاخره رساله عمليهاش را سالها پس از رحلت استادش به نام «منهاج الصالحين» به زبان عربى منتشر ساخت و بعد از آن سالها طول كشيد تا رساله عربى اش به زبان فارسى ترجمه و منتشر شد. ايشان هيچ گاه حاضر نشد براى مطرح شدن مرجعيت خود تلاش و