قوانين زندگانى انسان در قرآن - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٩٩ - دين و عقل

آمد. ولى در زبان عربى اين خصوصيت بيشتر بود كه فصاحت قرآن بهتر آشكار شود و معانى مورد نظر تا حدى بهتر تفهيم شود.

به نظر من بعثت در مكه و سپس اقامت در مدينه اين خصوصيت را دارا بود كه عربهاى جاهليت با همه بى خردى و خرافات و بت پرستى، قابليت ابلاغ رسالت جهانى اسلام را داشتند و بقول گوستاولوبون جامعه شناس فرانسوى، با گذشت كمتر از يك قرن از وفات آنحضرت (ص) اسلام را از آسيا به افريقا و از آنجا به اروپا تا اتريش و فرانسه رساندند و تمدن نوين انسانى را كه قرآن آورده بود، به آنجا عرضه و ميان اهالى آنجا پياده نمودند و در آسيا امپراطورى بزرگ اسلامى را با تمدن و صنعت و علم و سياست برپا نمودند.

س ١١: انبياء (ع) تنها براى بشر آمده اند يا براى جن و ملائكه و حيوانات نيز رسالت داشتند؟ و در فرض اول آيا جن، بشر، ملائكه و انواع حيوانات از جنس خود رسول دارند يا نه؟

ج: به نظر من از قرآن دليلى روشن بدست نمى آيد كه پيامبران اولى العزم سابق (ابراهيم و نوح و موسى و عيسى صلوات الله على نبيناو آله و عليهم) يا بقول بعضى از مفسيرين معاصر حضرت نوح بالخصوص براى همه بشر فرستاده شده باشند.[١] اعتبار عقلايى نيز بر نفى آن شهادت ميدهد؛ زيرا وسيله ابلاغ دين به همه انسانها در گوشه و كنار معموره زمين عادتا ممكن نبوده و تنها رسالت پنجمين اولى العزم و خاتم النبيين بوده كه عموميت عرضى (همه انسانهاى روى زمين) وطولى (تا روز قيامت) داشته و لذا مى گوييم كه خاتميت پيام آور عصر ارتباطات بود.

آيات مباركه: نَذِيراً لِلْبَشَرِ. وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا كَافَّةً لِلنَّاسِ‌ و امثال آنها دلالت دارد كه رسالت آن حضرت براى همه انسانها بوده بلكه آيه مباركه‌ وَ ما أَرْسَلْناكَ‌

[١] . آيه مباركه: وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى‌ قَوْمِهِ ...( هود ٢٥) رد برقول اين مفسر است.