كرد، غرايزى كه هر كدامش مى تواند دنيا را به آتش بكشد و از غرايز حيوانات به مراتب خطرناكتر است، از يك طرف اين استعداد بالا و فكر سرشار و روح با استعداد و اين عقل شكوفا؛ از طرف ديگر غرايزى كه زندگانى را به آتش مى كشد. نه عدالت اجتماعى را مى فهمد و نه كرامت انسانى را، و از غرايز حيوانات خطرناكتر است، چون يك حيوان درنده در بيابان اگر يك حيوان ديگر را شكار كند و بخورد، تا زمانى كه گرسنه نشده به حيوانات ديگر كارى ندارد ولى انسان هر مقدارى كه درندگى كند بيشتر ميل به درندگى پيدا مى كند و اگر تمام كره زمين را هم تصاحب كند، بازهم قناعت نمى كند و مى خواهد كرات بالا را نيز تسخير كند.

غرايز انسان بسيار خطرناك است لذا بين اين غرايز سركش و آن استعداد عالى كه روح انسان آينه جلال و جمال خداست (بايد تعادل برقرار شود).

انسان موجوديست كه تمام كائنات در بدن او منطوى است. طبق يك نقل از آن عارف الهى و آن نماينده بزرگ خداوند بعد از پيغمبراكرم (ص)؛ اميرالمؤمنين على (ع) كه انسان شناس اول است به انسان خطاب مى كند كه: أتزعم انّك جرم صغير؟ آيا خيال مى كنى كه يك جسم شصت كيلو، هفتاد كيلو يا پنجاه كيلويى هستى و گمان مى كنى كه اسير قوانين فيزيك و كيميا، و يك موجود مادى هستى، نه به اين عنوان خود را نگاه نكن كه هلاك مى شوى، بلكه روحى دارى‌