«الحرب قد بان لها الحقايق‌؛ جنگ حقايق را آشكار مى كند.» در جنگ حلوا تقسيم نمى كنند، در جنگ سرها از تن جدا مى شود، دستها از تن ها كنده مى شود، تن ها بى سر مى شود، از شمشيرزدن اغراض مبارزان و جنگجويان آشكار مى شود، از مقاومت و پايدارى و نترسيدن، حق و باطل آشكار مى گردد.

موضعگيرى امويان و هاشميان از اول انقلاب اسلامى در مكه و مبارزات مسلمانان در بدر و احُد و احزاب و خندق و حنين و غيره معلوم بوده.

جمله دوم على اكبر خيلى مهم است. (در اين چند سال، چه در شبهاى قدر، چه در ماه رمضان و چه در ايام عاشورا اكثريت مجلس در حوزه علميه خاتم النبيين (ص) را جوانها تشكيل ميدهند. سابقاً پيرمردها مى آمدند ولى امروزه جوانها مى آيند و عمده جوانها هستند. من فكر مى كنم تمام پولهايى را كه در اين حوزه مصرف شده و تمام زحماتى كه براى ساخت آن كشيده شده با آمدن جوانهاى عزيز در يك شب قدر و خواندن صد ركعت نماز و دعاى جوشن كبير (كه هزار نام خداست) و در شبها و روزهاى عاشورا كه مجلس امام حسين (ع) را برپا مى كنند، جبران مى شود.)

من مى خواهم به فرزندان عزيز خود بگويم كه على اكبر خطاب به دشمن چه مى گويد؟ صدا مى زند:

«والله رب العرش لا نفارق جموعكم او تغمد البوارق؛

به پروردگار عرش قسم! دست از شما بر