؛ محبت امام حسين (ع) محبت پيغمبر است. هركس كه روز قيامت به بهشت برود چه بخواهد چه نخواهد بايد طوق اخلاص مندى و ارج گزارى امام حسين را به گردن بيندازد.

پيغمبر در مورد امام حسن و امام حسين (ع) چه فرموده است و مسلمانان از آنحضرت چه روايت كرده اند؟ «الحَسَنُ وَالحُسَين سَيِّدا شَبابِ اهلِ الجَنَّة؛ يعنى حسن و حسين (ع) دو سيد و آقاى جوانان بهشت اند.»

هر كس به بهشت برود، پير نمى رود بلكه همه جوان مى شوند بعد از آن به بهشت مى روند. زن و مرد همه جوان مى شوند و همگى بايد آقايى و سيادت امام حسين را قبول كنند، آنهائى كه در اينجا با امام حسين (ع) و قيامش مخالفت مى كنند، جايشان در بهشت نيست.

امام حسين (ع) بزرگترين كار را انجام داد. قبلا عرض كردم كه مسأله امر به معروف و نهى از منكر در نظر ابتدايى در حادثه كربلا مطرح است و واقعا چنين نيست و روايتى كه مى گويد: «من براى طلب اصلاح در امت جد خود قيام كرده ام» اگر از امام (ع) صادر شده باشد؛ منظور از امر به معروف و نهى از منكر در حق توده هاى مردم آن زمان بوده است كه اگر به وسيله قيام حكومت به او برسد مردم را نهى از منكر و امر به معروف كند و در بين مردم اصلاحات را بوجود بياورد اما يزيد نه محتاج به امر به معروف بود و نه محتاج به نهى از منكر، بلكه او دين را از ريشه قبول نداشت.