انسان از هدايت طبيعى و هدايت غريزى و فطرى بهره مند شده است و تا حدودى دستگاه خودكار داخلى اش هم خوب كار مى كند، ولى از طرف ديگر حكمت بالغه خدا خواست به انسان غرايزى بالاتر از غرايز حيوان بدهد زيرا نظام زندگانى انسان ممكن نبود كه تكميل شود. اينها بحثهاى فلسفى و علمى است كه بايد كمى دقت كنيم و تفصيلش هم گفته نمى شود و من فقط اشاره مى كنم.

خداوند به انسان غرايزى داده است كه شديدتر و تندتر از غرايز حيوانات است، هرچند حيوانات نيز صفات اخلاقى و غرايزى كه در وجود انسان قرار دارد را دارا مى باشند؛ حرص، بخل، غيرت، حب مال، حب اولاد، حب همسر و ... در حيوانات هم وجود دارد، ولى غرايز انسان شايد ده ها مرتبه شديدتر، تندترو بالاتراز غرايز حيوانات باشد، به طورى كه اگر انسان زير بار يكى از غرايز تنهاى خود برود دنيا را به آتش مى كشد.

در قرن بيست و يكم علوم تجربى و علوم انسانى تا حد زيادى پيش رفته است زيرا از تجربيات صدهزار ساله استفاده شده است. بعضى از دانشمندان علوم امروزى مى گويند: از حيات انسان در روى زمين (كه عمر آن را پنج ميليارد سال تعيين مى كنند و حيوانات قبل از انسان به اين زمين آمده اند) يكصد هزار سال مى گذرد. بنابراين مى توان گفت موجود تازه و ابتدايى در روى كره زمين انسانها هستند.