اصحاب كساء بود، اصحاب كساء: پيغمبر، فاطمه، على، حسن و حسين (عليهم السلام) هستند. چهار نفر از اصحاب كساء از دنيا رفته بودند و آخرين فردى كه در خانه نبوت ذخيره شده بود؛ امام حسين (ع) است.

امام حسين (ع) از روز اول براى همين بود كه از دين دفاع كند و مردم را نه تنها از شر يزيد بلكه از شر يزيديت نجات دهد. مردم بايد دين داشته باشند و يزيدها نبايد دين را از مردم بگيرند.

مسأله، مسأله دين بود نه مسأله امر به معروف و نهى از منكر وگرنه از نظر قواعد فقهى جايز نيست كه انسان به خاطر امر به معروف و نهى از منكر جان خود را تلف كند. اگر جان انسان درخطر باشد امر به معروف جايز نيست، اگرخطر نبود انسان امر به معروف و نهى از منكر مى كند، امر به معروف و نهى از منكر براى همه مسلمانان است.

اما اينك يزيد در رأس يك رژيم ضد دينى و غير دينى آمده و دين را مسخره مى كند و از پيرمردها و مشايخ اموى صحبت مى كند و بغض خود را به پيغمبراسلام (ص) اظهار مى نمايد. امر به معروف و نهى از منكر اصلا به يزيد تأثير نداشت و او همه را مسخره مى كرد.

مى خواهم يك حرف ديگر را بگويم كه خيلى اوقات از آن سؤال مى شود: در اينجا تنها مسئله امام حسين (ع) نيست تا ما از يك «فرد» صحبت كنيم و عده اى بگويند كه مردم شيعه ديوانه اند. يكهزار و سيصد و هفتاد سال كامل از محرم سال شصت و يك هجرى گذشته‌