تفسير سوره شمس - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٩ - آسمان(سماء) چيست؟

الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ طِباقاً ... وَ لَقَدْ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ وَ جَعَلْناها رُجُوماً لِلشَّياطِينِ. (ملك ٣- ٥)[١].

آيات سه‌گانه فوق مى‌رساند كه فضاى ستارگان ديدنى به چشم عادى، آسمان اول است كه صدها يا هزاران مرتبه از آسمان‌هاى بطلميوسى و سيارات منظومه شمسى بزرگتر و فراخ‌تر است.

به هر حال در اين فرضيه آسمان‌ها و آسمان‌هاى هفتگانه مى‌شود يكى باشد.

٤- آسمان‌هاى هفتگانه فقط كره هوا است و آسمان‌هاى ديگر كه هزاران سال نورى از زمين ما فاصله دارد غير از آسمان‌هاى هفتگانه قرآن مجيد است كه در هشت آيه از قرآن مجيد ذكر شده است.

اهل نظر طبقات هوا را به پنج قسمت تقسيم كرده و مشخصات آن را به گونه زير معين نموده‌اند.

تروپوسفر: ارتفاع اين طبقه در استوار، ١٦ كيلومتر و در قطبين ١٠ كيلومتر است و در همين قسمت است كه ابرها[٢] تشكيل مى‌شود، و وضع هواى زمين تعيين مى‌گردد.

[١] . در آيه اول پس از آسمان‌هاى هفتگانه كواكب ذكر شده و در دو آيه اخير پس از مطلق آسمان‌ها مصابيح( چراغ‌ها ذكر شده است).

[٢] . گاهى ابرها به طورى كه بعضى پيلوت‌ها به من گزارش داده‌اند بالاتر از اين محدوده، تشكيل مى‌شود.