اگر روزى تنها به روايات معتبر السند و رواياتى كه به وسيله قرينه خارجى به صدور آن اطمينان پيدا شود، اكتفا گردد، مقدارى از مشكلات فكرى و شرعى از بين مى‌رود.

يكى از مفسرين معاصر (ره) به تبعيت از جمعى از علماى اصول فقه، مكررا در تفسيرش گفته است، خبر واحد فقط در اثبات احكام فرعى در فقه، حجت است. و در تفسير و غيره حجيتى ندارد، او به پندار خود در تفسيرش روايات ضعيف را در بحث روايى نقل فرموده و احتمالا فكر مى‌كند، قرينه خارجى بر حجيت آن‌ها دلالت دارد!

او در اين كار خود دو اشتباه را مرتكب شده است: اول اين كه حجيت خبر واحد كه به روايات متواتره معنوى يا اجمالى و بناى عقلا ثابت شده، در غير احكام فقهى نيز ثابت است. و اگر تواتر اخبار را مورد ترديد قرار دهيم، شكى نيست كه تعداد روايات موجب اطمينان به صدور مدلول مشترك آن‌ها يعنى حجيت خبر واحد فى الجمله مى‌شود.

اشتباه دوم اين كه روايات مرسل و ضعيف و مجهول الراوى را به مناسبت‌هاى جزيى اطمينان بخش دانسته است كه چنين نيست. يك اشتباه ديگر اين مفسر فيلسوف و متدين اين است كه حسن و قبح عقلى را در آخرت حجت نمى‌داند. زيرا اين احكام را عاقلان براى نظام دنياى خود اعتبار كرده‌اند و ربطى به واجب الوجود و آخرت ندارد، ولى از آيات قرآن امضاى اين احكام عقل عملى از جانب خداوند حتى در قيامت به دست مى‌آيد.