تفسير سوره شمس - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٨٣ - ٩ - كذبت ثمود بطغواها إذ انبعث أشقاها فقال لهم رسول الله ناقة الله و سقياها فكذبوه فعقروها فدمدم عليهم ربهم بذنبهم فسواها و لا يخاف عقباها
«قالَ هذِهِ ناقَةٌ لَها شِرْبٌ وَ لَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ... وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ». (الشعراء)
«وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى عَلَى الْهُدى فَأَخَذَتْهُمْ صاعِقَةُ الْعَذابِ الْهُونِ». (السجده ١٧).
«وَ نَبِّئْهُمْ أَنَّ الْماءَ قِسْمَةٌ بَيْنَهُمْ كُلُّ شِرْبٍ مُحْتَضَرٌ فَنادَوْا صاحِبَهُمْ فَتَعاطى فَعَقَرَ ... إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً واحِدَةً فَكانُوا كَهَشِيمِ الْمُحْتَظِرِ» (القمر ٣١).
«فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا بِالطَّاغِيَةِ». (الحاقه ٥).
ترجمه مختصر آيات مباركه گذشته:
«صالح را به سوى قومش ثمود فرستاديم (به آنان فرمود) اين شتر خدا نشانهاى براى شما است، او را بگذاريد كه در زمين خدا بخورد (و بچرد) و مزاحم او نشويد كه عذاب دردناكى شما را خواهد گرفت. ياد آوريد زمانى كه شما را جانشينانى پس از قوم عاد قرار داد و در زمين جايگزين نمود. كه از همواريهاى آن قصرها و از تراشيدن كوهها خانهها مىساختيد ...
(ثمود) شتر را پى نمودند و از فرمان پروردگارشان سرپيچى نمودند و به صالح گفتند به آنچه كه ما را تهديد مىكردى عمل كن. اگر از رسولان (خدا) هستى! ناگهان زلزله آنان را گرفت و از پا درافتادند. (سوره اعراف)».