٩- اگر دورى زمين دو برابر فعلى آن از خورشيد مى‌بود، همانا حرارت واصله از خورشيد بر زمين تا چهار يك آن پايين مى‌آمد. و سرعت حركت زمين تا نصف كم مى‌شد و فصل زمستان دو برابر زمان فعلى مى‌شد و در نتيجه آن‌چه كه در زمين از زنده جان‌ها قرار داشت منجمد مى‌شدند.

١٠- اگر دورى زمين از خورشيد به نصف مقدار فعلى مى‌بود، حرارت و گرمى زمين چهار برابر مقدار فعلى مى‌شد و سرعت حركت دو برابر فعلى مى‌شد، و فصول چهارگانه به نصف درازى فعلى كوتاه مى‌شد و آب‌هاى زمين بخار مى‌گرديد و زمين قابليت سكونت را به خاطر گرمى زياد از دست مى‌داد.

همه اين‌ها به سبب قانون جاذبه عمومى كه خداون حكيم آن را نافذ گردانيده صورت گرفته است. و شايد مقصود آيه مباركه‌ اللَّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّماواتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها، همين قانون جاذبه عمومى باشد، كه قرآن به ستون نامرئى از آن تغيير نموده است.

١١- آيه مباركه‌ إِنَّ اللَّهَ يُمْسِكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ أَنْ تَزُولا وَ لَئِنْ زالَتا إِنْ أَمْسَكَهُما مِنْ أَحَدٍ مِنْ بَعْدِهِ. مناسب با اين است كه كره زمين و ساير كرات، اعتمادى بر چيز ديگر ندارند بلكه در فضاى بيكران معلق هستند و واقعا نيز چنين‌اند. و آن‌چه كه نقل شده كه زمين بر شاخ گاو قرار دارد. بايد آن را توجيه نمود و به هر حال قابل اعتماد نيست.