٥- زمين با سرعت يكهزار ميل در ساعت به دور محور خود تقريبا در هر ٢٤ ساعت مى‌چرخد و چنان‌چه سرعت او يكصد ميل در ساعت مى‌بود، درازى شب و روز ده برابر درازى فعلى مى‌شد و خورشيد در فصل تابستان همه گياهان را مى‌سوزانيد و در شب‌هاى سرد دراز حيوان و نبات و آب منجمد مى‌شدند. بلى‌ (كُلُّ شَيْ‌ءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدارٍ).

٦- زمين با سرعت ١٨ ميل در ثانيه بدور خورشيدى مى‌چرخد، اگر اين سرعت ٦ ميل يا ٤ ميل در ثانيه مى‌بود، نزديكى يا دورى ما از خورشيد به اندازه‌اى مى‌شد كه زندگى در روى زمين محال مى‌شد.

٧- اگر زمين به اندازه ماه مى‌بود و قطر آن به مقدار چهار يك قطر فعلى مى‌بود. قوه جاذبه زمين براى جذب آن‌ها و هوا كفايت نمى‌كرد و آب‌ها بر سطح زمين بر قرار نمى‌ماند. زيرا قوه جاذبه آن در آن هنگام شش يك قوه جاذبه فعلى آن مى‌شد، درجه حرارت آن تا مرز نابودى حيات بر زمين بالا مى‌رفت!

٨- اگر زمين به بزرگى خورشيد مى‌برود، قوه جاذبه او يكصد و پنجاه برابر بيشتر از قوه جاذبه فعلى او مى‌بود، و بلندى جو تا ده كيلومتر مى‌شد. و آب‌ها بخار نمى‌شد و بر هر سانتى متر مربع ١٥ كيلوگرام هوا فشار وارد مى‌آمد و وزن حيوان يك كيلوگرامى فعلى ١٥٠ كيلوگرام مى‌شد و درازى قد انسان همانند درازى گربه در وقت حاضر مى‌شد.