تفسير سوره شمس - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٦ - ٥ - و الأرض و ما طحاها

است كه نور برخى از آن‌ها پانصد هزار بار از خورشيد ما بيشتر است! و در فاصله ده‌هزار سال نور از ما قرار گرفته است.

از مجله اطلاعات فرهنگى شماره ١٤٧٢:

طبق بررسى علماى نجوم به تعداد ٤٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠ ستاره در فضا ديده شده كه در يك فضاى عدسى شكل به قطر ١٠٠٠٠٠ سال نورى و به ضخامت ٥٠٠٠ تا ١٠٠٠٠ سال نورى پراكنده است. و خورشيد ما در وسط اجتماع اين ستارگان نيست، بلكه تقريبا در لبه خارجى آن است.

قابل توجه: اشكال بزرگ در كهكشان‌ها و ستارگان اين است كه ما آن‌ها را در زمان حاضر ديده نمى‌توانيم بلكه آن‌چه با تلسكوپ ديده مى‌شو در حدود[١] ٥٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠٠ سال قبل اين وضعيت را داشته كه امروز مى‌بينيم.

٥- وَ الْأَرْضِ وَ مَا طَحَاهَا

زمين هشتمين موجود مورد قسم و گسترش دهنده آن نهمين مورد قسم است. تا كنون نه قسم به هشت چيز خورده شده است. يعنى مورد قسم هفتم و نهم يكى است.

١- زمين داراى چندين حركت (به قولى سيزده حركت) است. قرآن مجيد آن را فى الجمله تأييد مى‌كند: وَ تَرَى الْجِبالَ تَحْسَبُها جامِدَةً وَ هِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ‌ ... أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ كِفاتاً ... جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ مَهْداً ... أَ لَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهاداً.

[١] . بايد گفت ميليون‌ها يا هزاران سال نورى قبل به اندازه فاصله ما از آن‌ها.