انسان‌ها واقع مى‌شود، و نيز مانند قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِي تُجادِلُكَ فِي زَوْجِها وَ تَشْتَكِي إِلَى اللَّهِ ... كه پس از بعثت صورت گرفته، و اگر نزول آيه را حتى مكى فرض كنيم كذب لازم مى‌آيد و همين يكى از دلايل ما بر انكار نزول دفعى قرآن است. و اين آيه نظاير متعددى دارد. جواب اين شبهه اين است كه در لوح محفوظ اگر فرض شود كه اولا نوشته شده باشد كه در فلان سال رسول من كه خاتم النبيين است مبعوث مى‌شود. و اين كتاب را در مدت حيات او بر او نازل مى‌كنم، هيچ كذبى لازم نمى‌آيد. بلى، بدون ذكر قرينه مذكور يا شبيه آن، كذب لازم مى‌آيد.

٢- يكى از نويسندگان مصرى در كتاب خود (معناى متن ص ٢٣٤ ترجمه نص المتن) نوشته است، كه فرض بودن قرآن در لوح محفوظ، با نسخو ازاله آيات قرآن منافات دارد. ولى اگر فرض كنيم كه در لوح محفوظ در اول يا وسط يا آخر آيات قرآن نوشته شود كه فلان آيات بعداً تلاوت‌شان نسخ مى‌شود، هيچ منافاتى بين آن دو به وجود نمى‌آيد و اين اعتراض بسيار ضعيف است، ولى صحت نسخ تلاوت در نظر من مورد نظر است. و الله العالم.

اين بيست و دو فايده امروز (٥/ ١٠/ ٨٣) در دلم خطور كرد كه در اين رساله آن‌ها را نوشتم و الله الموفق و المثيب.

٢٣- تأكيد نگارنده به اهل علم اين است كه از تفاسير صوفيانه و به اصطلاح عارفانه شديد اجتناب كنند، كه كتب آنان غالباً مشتمل بر تاويلات به دور از مراد قرآن مجيد است، اين كتاب‌هاى گمراه كننده، خيال موهوم مؤلفين خود را بازگو مى‌كنند و ربطى به مداليل كلام الله ندارد،