خارج فقه مقارن - خارج فقه مقارن - الصفحة ٢٩٧ - وضو از ديدگاه فريقين بدعتها و عوامل قتل عثمان (٢)

يك تعبير بسيار زيبايي را بلاذري در انساب الأشراف نقل مي كند كه:

(انساب الاشراف، بلاذري، ج٢، ص٢٨٨.)

تعبيري دارد ابن سعد در طبقات الكبري و ذهبي در تاريخ اسلام كه مي گويد:

(الطبقات الكبري: ٣/ ٧١، تاريخ مدينة دمشق: ٣٦١/٣٩، تاريخ الإسلام للذهبي: ٤٤٨/٣.)

روايتي را تاريخ طبري دارد كه اين روايت از هاشم مرقال نقل شده است. هاشم مرقال از صحابة پيغمبر و از قهرمانان شجاع است كه از او تعبير مي كنند به «ابطال». ايشان در سال فتح مكه مسلمان شد و از صحابة جليل القدر بود، در قضاياي فتوحات نقش بسزايي داشت، در فتح ايران قهرماني هاي عجيبي از خود نشان داد. در جنگ صفين با امير المؤمنين عليه السلام بود و فرماندهي بخش اعظمي از لشكر امام علي به عهده او بود و در همان جا هم شهيد شد. هاشم مرقال به يكي از جوان هاي شامي كه از عثمان دفاع مي كرد گفت:

وما أنت وابن عفّان؟ إنّما قتله أصحاب محمد وأبناء أصحابه وقراء الناس حيث أحدث الأحداث وخالف حكم الكتاب، وأصحاب محمد هم أهل الدين وأولي بالنظر في أمور المسلمين منك ومن أصحابك، وما أظن أن أمر هذه الأمة ولا أمر الدين عناك طرفة عين قط.

شاهد مثال ما در اين جا بود كه عثمان بدعت هاي زيادي را در دين نهاد و قضيه وضو يكي از بدعت هاي بزرگ عثمان بود كه در كنار اين ده ها بدعت ديگر هم انجام داده است. و همين بدعت ها بود كه باعث قتل عثمان شد.

جالب اين عبارت ابن كثير دمشقي است. اين از آن عباراتي است كه هم شنيدني است، هم گفتني و هم حفظ كردني و هم سوختني است. يعني انساني وقتي اين قضايا را مي بيند، با تمام وجود براي مظلوميت حضرت امير آدم مي سوزد. ابن كثير دمشقي، سلفي، متعصب و ضد علي در البداية والنهاية ج٧، ص٢٨٨ اين قضيه را اين گونه نقل مي كند:

وخرج أبو الدرداء وأبو أُمامة فدخلا علي معاوية فقالا له: يا معاوية علي ما تقاتل هذا الرجل؟ فوالله إنّه أقدم منك ومن أبيك إسلاما، وأقرب منك إلي رسول الله صلي الله عليه وسلم وأحقّ بهذا الأمر منك.

فقال: أقاتله علي دم عثمان وإنّه آوي قَتَلتَه، فاذهبا إليه فقولا له: فليقُدْنا من قتلة عثمان، ثم أنا أوّل من بايعه من أهل الشام.

(البداية والنهاية، ج ٧، ص ٢٨٨.)

ابن قتيبه در الإمامة و السياسه خلق كثير را معنا كرده است. اين عبارت ابن كثير با عبارتي كه ابن قتيبه دارد، معنا پيدا مي كند. ابن قتيبه مي گويد:

(الامامة والسياسة بتحقيق الشيري ج ١ ص ١٢٨، وبتحقيق الزيني ج ١، ص ٩٦.)

البته نصر بن مزاحم يك مقداري پياز داغش را زياد كرده است و شايد حق هم همين بوده است. وي مي نويسد:

( وقعة صفين: ١٩٠.)

درد اين جا است كه ابن سعد در طبقات مي نويسد:

أشرف عثمان علي الذين حاصروه فقال: يا قوم لا تقتلوني فاني والٍ وأخ مسلم.. فلما أبو قال: اللّهُمَّ إحصهم عدداً، واقتلهم بدداً، ولا تبق منهم أحداً.

نفرين عثمان در سال ٣٥ به اجابت رسيد در سال ٦٢. اين نهايت بي حيايي است. غير از بي حيايي واژة ديگري را نمي توان به كار برد.

ابن كثير از شهاب الدين زهري نقل مي كند كه:

اين ها را كنار همديگر بگذاريد. نفرين عثمان گرفت، مردم مدينه كه در قتل عثمان شركت كرده بودند، تاوانش را در سال ٦٢ پس دادند. نتيجه ٧٠٠ نفر از مهاجرين و انصار كشته شدند. و ده هزار نفر هم از غير صحابه كشته شدند.

بعد به نقل از مدايني نقل مي كند كه:

قال المدائني عن أبي قرة قال: قال هشام بن حسان: ولدت ألف امرأة من أهل المدينة بعد وقعة الحرة من غير زوج.

اين سه قضيه را كنار هم قرار بدهيد. عثمان نفرين مي كند، نفرين او به اجابت مي رسد، نتيجة نفرين عثمان هزار تا ولد الزنا در مدينه شد.

زنده باد همچنين خليفه. مرحبا، دستش درد نكند با اين نفرين !!! معلوم نيست كه اين ها مي فهمند يا نه؟

پس معلوم مي شود كه همين مهاجرين و انصار بودند كه عثمان را كشتند.

اصحابي كه صراحتاً در قتل عثمان شركت داشتند و معاويه هم بعد از اين كه مسلط شد، يكي يكي به حساب آن ها رسيد. مثل عمر بن حَمِق كه از صحابه جليل القدر پيامبر بوده است. در اين كه ايشان از صحابه جليل القدر بوده است همه بزرگان حتي ابن اثير اعتراف كرده اند. در باره او گفته اند:

(طبقات ابن سعد: ٧٤/٣، تاريخ دمشق: ٤٠٩/٣٩، تاريخ الطبري: ٤٢٤/٣، الكامل لابن أثير: ١٧٩/٣، البداية والنهاية: ٢٠٧/٧.)

و همچنين ابن شبه نميري صاحب كتاب تاريخ مدينة منوره هم اين تعبير را دارد:

عمرو بن حمق را معاويه كشت و اولين سري بود كه در تاريخ اسلام شهر به شهر گردانده شد. بدبختي اين جاست كه زن او نيز در زندان بود، سر او را معاويه با كمال بي حيايي دستور داد كه سر او را ببرند و جلوي همسرش بيندازند.

(أسد الغابة، ج ٤، ص ١٠١، تاريخ مدينة دمشق، ج ٦٩، ص ٤٠، البداية والنهاية: ٥٢/٨.)

ابن كثير مي گويد:

همچنين طبراني در كتاب الأوائل نقل مي كند و مي گويد:

(الأوائل للطبراني: ١٠٧.)

اين مسأله از قطعيات تاريخ است. البته برخي گفته اند كه عمرو بن حمق رفته بود و در جنگل پنهان شده و مار او را نيش زد و.... همان طور كه نسبت به سعد انصاري گفته اند كه اجنه او را كشتند.

حالا گيريم كه خود او را مار ها در جنگل كشتند، آيا سرش را هم مار ها جدا كردند؟ آيا سرش را خرس و خوك جلوي همسرش انداخت؟ اين ننگ چيزي نيست كه با رنگ از بين برود.

البته بحث در باره چگونگي قتل عثمان بسيار طولاني است واينجا مجالش نيست و علاقه مندان مي توانند به كتب تاريخي رجوع كنند، اميدواريم اين تحقيق راهگشاي حقيقت پويان باشد.

والسلام علي من اتبع الهدي