جواب:) باسمه جلت اسمائه (الف) رواياتى دلالت مىكند بر اين كه بر مريض اقامه حد نمىشود تا خوب شود ١ - مراد از مرض مانع به قرينه مناسبت حكم موضوع مرضى است كه اجراء حد موجب عوارض شديدى بشود زايد بر آنچه بر شخص صحيح وارد مىشود.

ودر خصوص مريضى كه يخاف عليه الموت روايت خاصى وارد است.

ولى به واسطه آن روايت نمىتوان از اطلاق روايات دست كشيد.

٢ - ودر مستحاضه نيز روايتى وارد است دلالت دارد بر اين كه اجراء حد بايد تأخير بيافتد تا قطع شدن خون.

٣ - مقتضاى اطلاق روايات عدم فرق بين مرض عمدى وطبيعى است.

٤ - روايات تأخير به قرينه آن كه غايت تأخير را خوب شدن قرار داده مختص استبه عارضه موقت.

ودر عارضه دائمى روايتى دال است بر اين كه به وسيله يك بسته صد عددى يك ضربه به او زده مىشود.

٥ - در عوارض موقت وزائل شدنى بين مواردى كه براى درمان زمان زيادى نياز است يا مواردى كه چنين نيست فرقى نيست.

٦ - كما اين كه فرقى بين مواردى كه درمان هزينه زيادى دارد وغير آن نيست.

٧ - در مغمى عليه روايت خاصى نديدم.

ولى از رواياتى كه در مجنون وارد است دلالت دارد بر اين كه اگر در حال سلامت زنا كرد وبعد ديوانه شد اجراء حد بر او در حال جنون مىشود حكم مغمى عليه نيز استفاده مىشود وبايد اجراء حد بشود.

(هامش: تاريخ جواب استفتاء: ١٩ جمادى الاولى ١٤١٩)