مشكل كشورهاى اسلامى اين نيست كه در آئين اسلام ابزار پيشرفت نيست، بلكه اين است كه متأسفانه در كشورها تمايل واراده ى لازم براى استفاده از اين ابزار پيشرفته وجود ندارد، من با كمال واقع بينى درك مىكنم كه دين اسلام كليه مبادى واصول لازم را براى پيشرفت وتكامل در بر دارد (١) بزرگترين افتخار وامتياز علمى شيعه در طول تاريخ باز نگاهداشتن باب اجتهاد است.

مجتهدان شيعه حلقه هاى اتصالى مابين سلسله امامان وشيعه ها هستند اين معنى سبب مىشود دين هميشه تازه وزنده بماند.

با گذشت زمان و توسعه روزگار پيش برود.

انتظار مىرفت فقه شيعه همه چيز را زير پر گرفته ودرباره هر چيز بزرگ وكوچك حكم مشخصى داشته باشد ونسبت به كليه موضوعات تازه احداث حكمى پيدا كرده، تكليف مردم را روشن كند وفقهاى شيعه جوابگوى مسائل زمان وحلال مشكلات جهانى باشند.

وليكن فقهاى شيعه به دليل وجود حكومت هاى جائر وجو تقيه وبركنار بودن آنان از جريانات سياسى ونظامى واقتصادى وصنعتى جوامع، فرصت نيافتند آن طورى كه بايد فقه را به طور گسترده، بحث وبررسى نمايند.

بدين جهت فقه اسلامىدر هر زمينه، متناسب با تطورات وتحولات زمان پيش نرفت واز همسازى و هماهنگى با مسائل روز خصوصا در مسائل سياسى واقتصادى واجتماعى باز ماند و در كتاب هاى فقهى باب مخصوصى به طرز اداره مردم وسيستم حكومتى اسلام و مباشرت در امور واموال عمومى وكفالت واحتياجات شهرى باز نگرديد ودر بسيارى از مسائل مهم سياسى، اجتماعى، اقتصادى وحقوقى به حد كافى بحث نشد (هامش: ١ - از كتاب روح سياست جهانى.