تذکره القبور: بضميمه اشعار و مثنويات - گزی برخواری، عبدالکریم بن مهدی - الصفحة ١٠٦

دور در علم وعمل جايز شده است

واندر اين دورش تسلسل آمده است علم آن باشد كه باز آرد عمل

نى غرور ونخوت وكبر ودغل علم از دراعه ودستار نيست

سالكي دست آر كش أو زار نيست از بيان آن امام راستين

خوش فرا بنگر كه يابى راه دين گفت بنگر من لدينه صائنا

ولنفسه في الامور حافظا من يخالف نفسه فيما هواه

امر مولاه يتابع في هداه للعوام أن يقلدوه في

دينهم إذ هو بالعهد وفى ( ١ ) عالمى كو كرد حفظ نفس ودين

دين مردم را سزد گردد امين كه مخالف گشت با نفس وهوا

پس موافق بايدش خلق خدا برد چون فرمان مولى را به جان

بنده بايد گرددش خلق جهان ليك آن عالم كه باشد دزد راه

دين مردم را چسان گردد پناه ( نكته ) أي بسا دانا كه نادان زوست به

وى بسا شهرى وبدتر زاهل ده گفت پيغمبر ز ده دورى كنيد

زانكه در ده جهل مى گردد مزيد پس هر آن شهرى كه جهل آرد ده است

ده كه علم افزايد از وى بس به است ليك آن علمي كه بردارد حجاب

نه حجاب افزايد از كبر وعجاب علم كامد فائده اش كبر وغرور

كى ز وى قرب خدا يابد ظهور علم بايد كاورد عجز ونياز

عزلت وخلوت به حق از بهر راز ( بيان عزلت معنوى ) نيست عزلت كنج غار وشام تار

عزل دل از ما سوى عزلت شمار

( ١ ) رك : " وسائل الشيعه " باب ١٠ از ابواب صفات قاضى ، ج ٢٠ / ٩٤ .