تذکره القبور: بضميمه اشعار و مثنويات - گزی برخواری، عبدالکریم بن مهدی - الصفحة ٦٥ - در ذكر مكاشفه از مرحوم ملا محمد تقى مجلسى ( ره )

بلى داخل شو .

داخل شدم ، دم در ايستادم .

فرمود : پيش بيا .

عرض كردم : مى ترسم به سبب بى ادبى كافر شوم .

فرمود : به اذن ما است باكى نيست .

كمى پيش رفتم با ترس ولرز ، فرمود : پيش بيا ، پيش رفتم تا نزديك آن جناب .

فرمود : بنشين .

عرض كردم : مى ترسم ، فرمود : مترس .

نشستم مثل غلام نزد آقا .

فرمود : راحت كن ، مربع نشين .

پياده وپا برهنه آمده أي ، بارى خيلى مرحمت فرمود .

از خواب بيدار شدم ، اسباب زيارت فراهم وراه كه مسدود شده بود مفتوح شد .

رفتم به سامره ودر راه وآنجا كرامات عجيبه ظاهر شد .

ومعروف است كه مقامات آخوند ملا محمد باقر از بركت دعاى أو است .

ودر تأثير كلام أو نقل شده كه شخصي شكايت از همسايهء خود كه از اشرار بوده وبا جماعتي مهمانى مى كردند واسباب طرب وهرزگى در كار بود نزد آخوند برد .

آخوند فرمود : آنها را ومرا مهمانى كن ، آن شخص قبول نمود ، و دعوت كرد ، رئيس آنها با تعجب قبول كرده شب را اول آخوند رفته گوشهء مجلس نشسته ، آنها كه آمدند آخوند را ديدند ناگوار شد كه عيششان منغص مى شود ، بزرگشان خواست كه آخوند را به نحوى بيرون كند ، به آخوند گفت : كارهاى شما بهتر است يا ما ؟ آخوند گفت : هر كدام كار خود را مى گوئيم تا معلوم شود ، أوگفت : ما نمك كسى را كه خورديم با أو خيانت نمى كنيم .

آخوند گفت : قبول ندارم .

گفت : مسلمى اين طايفه است .

آخوند گفت : شما هر گز نمك خدا را نخورده ايد ؟ آن بزرگ ساكت ومتأمل شد واز مجلس برخاستند .

ميزبان گفت : بدتر شد ، به قهر رفتند ، صبح شد بزرگ آنها خدمت آخوند آمده توبه كرد واحكام شريعت تعليم گرفت .

وگويند : آخوند تسخير قاضى جنها را نموده كه عروسي را در اصفهان اجنه [١] برده بودند .

آخوند قاضى را خواسته گفته آورده اند .

والعهدة على الراوى .