مقالات اصولي - موسوی بجنوردی، محمد - الصفحة ٩٣ -   ٢ واحد
است چون مشمول نهى : لا تغصب مى باشد .
اجتماع و التقاء عنوانين به دو صورت است :
ألف . اجتماع موردى : در اين نوع از اجتماع دو عنوان در معنون واحد جمعنمى شود , بلكه دو فعل در وقت واحد مقارن و مجاورند . كه يكى از آنها مطابق با عنوان واجب و دومى مطابق با عنوان حرام است , براى مثال نظر به أجنبيه درأثناء صلاة از اين قبيل است , نه نظر به اجنبيه مطابق عنوان صلاة , و نه صلاةمطابق عنوان نظر به اجنبيه است و نه ايندو مطابق فعل واحدند .
در واقع دو عنوان و دو معنون هستند كه تخصصا از بحث ما خارج اند . و هيچكس نيز قائل به امتناع آنها نشده است .
بنابراين اگر مكلفى نظر به اجنبيه را با صلاة , در اثناء صلاة جمع كند گرچه تحقيقا در زمان واحد هم عصيان و هم اطاعت كرده است اما نماز او درست است .
ب . اجتماع حقيقى : در اين نوع از اجتماع دو عنوان در معنون واحد جمع مى شوند , اقامه صلاة در مكان غصبى از اينگونه است يعنى فعل واحد مجمع عنوان مأموربه صلاة و منهى عنه غصب است , و مكلف از حيث امتثال مأموربه مطيع , واز حيث ارتكاب به فعل منهى عنه عاصى است , و اين نوع از اجتماع است كه در مسئله اجتماع أمر و نهى محل نزاع است .
٢ . واحد
مقصود از واحد فعل واحدى است كه مجمع عنوانين شده است , لفظ واحد در اين مقام در مقابل متعدد است , فعل واحد بايد در خارج داراى يك وجود باشد كه مرجع و مركز دو عنوان شده است .
التفاء عناوين در افعال يا به اعتبار ماهيت شخصيه خارجيه است كه ممتنع الصدق على كثيرين است و يا به اعتبار ماهيت كلى با قطع نظر از خصوصيات فرديه است , يعنى خود كلى بماهو كلى , مجمع العنوانين مى شود . مثل كون كلى ,[ ( بودن در مكان مغصوب]) كه در اين كون كلى نسبت صلاگ و غصب عموم و خصوص من