مقالات اصولي - موسوی بجنوردی، محمد - الصفحة ٣٩ -   الف ( كتاب ) آيات ( قرآن )

دلالت ندارد . البته اشكالات اين مطلب زياد است . اين آيه عصمت امت را نمى رساند , و اگر هم مطلبى را برساند , عدالت است به طور موجبه جزئيه براى امت و اين امر ربطى با عصمت ندارد , زيرا منافات نيست ميان اينكه شخص عادل باشد و اشتباه هم بكند , آن كه اشتباه نمى كند معصوم است . پس , نمى توان از اين آيه عصمت امت را فهم كرد .

سوم .﴿ كنتم خير امة اخرجت للناس تأمرون بالمعروف و تنهون عن المنكر و تؤمنونبالله ولو آمن اهل الكتاب خيرا لهم منهم المؤمنون و اكثرهم الفاسقون ﴾ . [١٩] به اين آيه نيز تمسك جسته اند . ميفرمايد : شما خير امت من هستيد . اين امت آمر بالمعروف و ناهى عن المنكر است . بنابراين , لاجرم اين آيه عصمت امت را مى رساند . اما اين آيه هم به هيچ وجه دلالتى در اين معنى ندرد . آيه مى فرمايد : امت من كسانى اند كه امر به معروف و نهى از منكر مى كنند . اما اين امر به معروف و نهى از منكر براى ايشان تكليف است كه از فروعات واجب است . و اين مطلب ارتباطى با اين امر ندارد كه امت اسلامى بايد معصوم باشد و اشتباه نكند . بنابراين , آياتى كه ذكر ميكنند اصولا از مدعايشان اجنبى است .

ب . سنت . در سنت نيز به احاديث زيادى تمسك جسته اند و از صحابه , مثل ابن مسعود و ابى سعيد خدرى و ابن عمر و انس بن مالك و ابى هريره و غير ذلك ,رواياتى را نقل كرده اند رواياتى را كه مى گويند تواتر معنوى دارد . [ ( لا تجتمع امتى على الخطاء]) است , و يا روايات ديگرى از پيامبر اكرم ( ص ) [( سالت الله ان لا تجمع امتى على الضلالة فاتنيها]) . روايات ديگرى هم هست . اما بهترين دلالت را روايت [ ( لا تجتمع امتى على الخطاء]) و[ ( لا تجتمع امتى على الضلالة]) دارد كه مى فرمايد امت من همگيشان بر يك امر خطا و بر يك گمراهى مجتمع نمى شوند . نتيجه اى كه مى گيرند اين است كه پس اگر مجموعه امت من بر يك حكم شرعى متفق شدند ,