مونس جان
(١)
سر آغاز
١ ص
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
مونس جان - حسین انصاریان - الصفحة ٤٨
الهى، عاشق لقاء و وصالم، خواهان رشد و كمالم، مشتاق جمال و جلالم، گداى شور و حالم، مست مى اشتياقم، خورشيد بصيرت را طلوع ده از جانم، نور رحمتت را بتابان بر روانم، كه در بيابان جهل و نادانى سر گردانم، يا حق دانش و بصيرت ندارم، قوت و قدرت معنوى ندارم، راه نجاتى جز غفران تو ندارم، غير زشتى و بدى ندارم، صفتى غير ذلت و خست ندارم، مايه اى جز مسكنت ندارم، سرمايه اى از بندگى ندارم، آرزويى جز رسيدن به مغفرتت ندارم.
در گرداب غفلت گرفتارم، عمريست آلوده و گنهكارم، از وجودم در آزارم، از حضرتت شرمسارم، نگران و بى قرارم، در وحشت از روز سمارم، در گلستان تو خارم، مرده اى بى اختيارم، پژمرده اى دل افكارم، هرچه هستم بند پروردگارم.