الهى، قامت هم چون سروم از بار گناه خميد، مرغ پاكى از قفس وجودم پريد، بى برگ و بارم همچون روز خزان درخت بيد، اما نمى توان از تو نمود قطع اميد. تا حجابهاى از برابر ديد قلب كنار نرود، تا قدم جان به راه عشق و محبت تو نرود، تا دست گدايى به درگاه تو دراز نگردد، و عقل جز به تو نينديشد، و گوش جز صداى تو نشنود، و وجودم خرج غير تو نشود، در رحمت به رويم باز نگردد. خواهنده شرمنده از درگاهت به نوميدى نرود، سائل از درخانه ات دست خالى باز نگردد، كاهل از حيات خود طرفى نبندد، عبد غير محبت و عشق تو را نسزد، حمد و سپاس، شكر و مدح تو را باشد، كو آن عقلى كه حق توبشناسد، كو زبانى كز عهد شكرت بدر آيد، اين كارى است كه ازعهد كسى نيايد.