مونس جان
(١)
سر آغاز
١ ص
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
مونس جان - حسین انصاریان - الصفحة ٢٤
الهى، اى از يادت خانه دل آباد، اى به اميد رحمتت گنهكار تيره روز دلشاد، اى به آستانه لطفت از دل درد مندان ناله و فرياد، اى بخاك عظمتت سر ذلت كيخسرو قباد، عنايتت را شامل كن بر اين بيچاره سست نهاد، اى از كرم و احسانت قلب همگان شاد، اگر عنايت فرمائى دلم با صفا گردد، نفس پر فسونم از هوا رها گردد، كامم شيرين و باطنم روح افزا گردد، قلبم مست لقا گردد، بر طرف از وجودم بلا گردد، دردم دوا گردد، مس وجودم كيميا گردد، هستيم از لا بگذرد الا گردد، چشمم از نور لطفت بينا گردد، گوشم از كلامت پرصدا گردد، ذاتم در آتش عشقت فنا گردد، عمل و كردارم بى ريا گردد.