مونس جان
(١)
سر آغاز
١ ص
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
مونس جان - حسین انصاریان - الصفحة ٥٣
الهى، نظرى بر جان و دلم، گلشن كن آب و گلم، اى يار و صاحبدلم، اى دواى دلم، اى شفاى دلم، روضه رضوان كن حاصلم، مستمندى ذليلم، بند جليلم، اسير و عليلم، از حضرتت خجلم، اى پديد آورند عالم، اى آموزند علم به آدم، اسير لطف توام، عاشق و دردمند توام، از عبادت محرومم، در ميان مردم مظلومم، به بندگيت آماده ام، فرمانت را خوانده ام، وجودى بى بهره ام، گياهى بى ثمرم، از ديار عشق و مستى ام، گرچه افتاده در پستى ام، لطفى كه گرفتار خود پرستى ام، وجودى پر از عيبم، عاشق ملكوت و غيبم، در گناهم، بى پناهم، واى از خجلتم، آه از رسوايى و ذلتم.