مونس جان
(١)
سر آغاز
١ ص
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
مونس جان - حسین انصاریان - الصفحة ٥٢
الهى، به كويت رو نهاده ام، دل در گرو تو داده ام، به خاك ذلت افتاده ام، عنايتى كه بقيه عمر به بندگى خيزم، شكر و سپاس به پيشگاهت بيزم، اى مولاى كريم، اى رب رحيم، اين فقير رب عظيم، اين خجالت زد پست ترا رميم، اين مستحق نار حميم، اين هيزم جحيم، نگويد كه بنده ام، خجلت زده و شرمنده ام، طالبى جوينده ام، به سويت پوينده ام، عبدى دل غمينم، از صف مستغفرينم، با گناه قرينم، احسانت را رهينم، مسكين، تائب و نادمم، آواره و بيچاره ام، ره به جايى نبرم از اين در نروم جز منتت نخرم، از غير تو دم نزنم، فارغ كن از خويشتنم، در آتش فراق ببين سوختنم، چاك است از هجران تو پيرهنم، جز توبه و انابه نيست سخنم، بر عمرى كه صرف تو نشد خجلت زده ام.