مونس جان - حسین انصاریان - الصفحة ٥٤

الهى، توفيقت را نما رفيقم، هدايت كن به سوى طريقم، اى محبوب بى نظيرم، امر و فرمانت را مى پذيرم، از خاك پست ترم، از مور ناتوان ترم، از ذره كوچك ترم، از كاه سبك ترم، بى قيمت و بيقدرم، فرمان دادى نافرمانى كردم، بخشيدى گناه كردم، روزى دادى، نمك به حرامى كردم، عبادت نكردم، اطاعت نكردم، تحصيل معرفت نكردم، جلب خوشنودى تو نكردم، ره به صدق و صفا نبردم، با آب توبه گناه خود نشستم، به بيراهه رفتم، همه عمر خفتم، غبار كدورت از دل نرفتم، ولى ترا در خانه دل جستم، اگر عنايت نكنى مهجورم، از رسيدن به وصالت محروم گردم.

دلى دارم كه آن دل خانه تست مرا شمعى و جان پروانه تست‌

دلى دارم كه جام باده تست هميشه عاشق و دلداده تست‌

دلى دارم اسير كوى عشقت طراوت برگرفت از بوى عشقت‌

دلى درام به يادت زنده باشد به بزم عشق تو پاينده باشد

دلى دارم گرفتار غم تست بود چون قطره اما از يم تست‌