مونس جان
(١)
سر آغاز
١ ص
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
مونس جان - حسین انصاریان - الصفحة ٤٥
الهى، دربند نفس گرفتارم، بنگر كه در اضطرابم، ترسم كه رحمتت را درنيابم، اى راحت روانم، اى جان جانم، از ديو نفس هراسانم، با نويد لطفت خندانم، خود را كوچك و ضعيف يافتم، از عنايتت آنچه خواستم يافتم، قرآنت را راهنما يافتم، پيامبرت را از همه برتر يافتم، امامان بزرگوار را از ماسواوالاتر يافتم، با توبه و انابه مغفرتت را ميسر يافتم، عمر را باد صرصر يافتم، از درياى رحمتت گوهر يافتم، از عشقت به پرواز به سوى آستانم، از اين پس بر دل پاسبانم ايمانم را نگهبانم، يادت در دل شيرين تر از جانم، به گذشت و عفوت خوش گمانم، به كويت چون آهوى وحشى دوانم، در وصف جاهل و نادانم، جز تو يار و ياورى نميدانم، از گناهم بگذر كه نگرانم.