الهى، اين شرمند ناتوان جز مغفرت نخواهد، به غير حضرتت اميدى ندارد، او را ميلى جز پرواز به كويت نباشد، غير رحمتت را نشايد، وى را جز بندگى درگاهت نبايد، دلم جز گلشن كويت نجويد، قلبم جز گل و صالت نبويد، قدمم جز راه عشقت نپويد، از زمين وجودم غير گياه محبتت نرويد، آن كه ترا خواهد از عذاب دنيا و آخرت دور افتد، دربند خزى و خوارى نيفتد، ارزشش به فهم و عقل نگنجد، آفات نفس موريانه وار ريشه كرامتم را مى جود، غفلت و بى خبرى دقايق پرقيمت عمرم را به باد مى دهد، گناهان و معاصى ميو شيرين آدميت را به هندوانه ابوجهل تبديل مى كند، از رسيدن به مقام قرب مانع مى شود، لحظه لحظه عمرم را به چاه خسارت مى ريزد، بر قلب و وجدانم نيشتر مى زند، به بند اسارت هوايم مى بندد، هوشم از سر مى برد.