مونس جان
(١)
سر آغاز
١ ص
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
مونس جان - حسین انصاریان - الصفحة ٣٣
الهى، اى آفرينند بشر، اى خالق بحر و بر، اى رفيق ساعت سحر، اى صاحب نظر، اى رويند گياه از خاك تر، اى حاكم قضا و قدر، اى زخم هجرانم را وصال تو نيشتر، اى تمام هستى و آفرينش از تو كمتين اثر، اى وجود دلدادگانت را بهره و ثمر، اى عشقت به خزانه دل گهر، اى از همه چيز بر تر، اى از تمام هستى بالاتر و والاتر، دست اين افتاده را بگير در دنيا و محشر، كه آه و صد آه از شرم گناه خاكم به سر، نظرى بر اين بند بى بار و بر، از اين روسياه عاصى در گذر، اى پديد آورند شمس و قمر، اى رويند شجر، ا ى دهند صبرو ظفر