مونس جان
(١)
سر آغاز
١ ص
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
مونس جان - حسین انصاریان - الصفحة ١١
الهى، از افق آسمان رحمت، از مسند مغفرت، از ملكوت رحمت، از حريم مرحمت، از كوى خير و مصلحت، از بام عظمت، از درياى كرامت، بر اين عبد نظرى تا رها شود از حيوانيت و منيت، كه مرا جائى جز در گاع تو نيست اى درياى محبت، عنايتى كه ترا هستم پاى بست، جز كشكول گدائى مرا نيست در دست، اى كمال بى نهايت، اى دهند سلامت، اى نشان دهند راه سعادت، اى نقاش صورت، اى آگاه از نيت، اى صورتگر فطرت و سيرت، اى اراده و مشيت، اى سطوت و قدرت، اى خالق طينت، تشنه ام به جام محبت، عاشقم به وحدت، اسيرم در كثرت، نگرانم از بلاى شهوت، نجاتم بخش اى منبع عفو و رافت.