ادب و آداب زائر - حسین انصاریان - الصفحة ٨٩ - ٣٨ کنترل زبان از گفتار ناروا و بيهوده
ولي جُرْم و گناهش بسيار زياد و سنگين است.
غيبت، دروغ، تهمت، فحش، تحقير، بيهودهگويي، و ... گناهاني است که زبان مرتکب ميشود. بر زائر واجب شرعي و اخلاقي است که راه زبان را به روي اين گناهان ببندد تا موجب محروميت از رحمت حق نگردد.
آيات و روايات مربوط به زبان و کنترل آن، به اندازهاي زياد است که در اينجا نميگنجد؛ اما در زير به چکيدهاي از آنها اشاره ميکنيم:
رسول خدا (صلّي الله عليه وآله) در رواياتي ميفرمايد:
«لا شَيْءٍ أَحَقُّ بِالسِّجْنِ مِنَ اللِّسانِ»؛ [١]
«هيچ چيزي به زنداني شدن سزاوارتر از زبان نيست».
«أَفضَلُ الصَّدَقَةِ حِفْظُ اللِّسانِ»؛ [٢]
«برترين صدقه، نگاهداشتن زبان [از ياوهگويي و گناهان مربوط به آن] است».
يکي از وظايف بسيار مهم انسان، حفظ زبان از افشاي راز پنهان و اسرار و زشتيهاي پوشيدة ديگران است.
در اهميت و ارزش رازداري و حفظ زشتيهاي پنهان برادران ديني، به روايت بسيار ارزشمندي از اميرمؤمنان (عليه السلام) برميخوريم.
[١] بحار الانوار، ج٧٧، ص٨٥.
[٢] نهج الفصاحه، ص٥٧٤ و ٥٧٥.