ادب و آداب زائر - حسین انصاریان - الصفحة ٣٣ - ٧ خوشرفتاري با همراهان

و خرّمي و خالي از باغ و بستان و گلزار قرار

گرفته ـ‌ ‌مي‌فرمايد:

« وَلَكِنَّ اللَّهَ يَخْتَبِرُ عِبَادَهُ بِأَنْوَاعِ الشَّدَائِدِ وَيَتَعَبَّدُهُمْ بِأَلْوَانِ الْمَجَاهِدِ وَيَبْتَلِيهِمْ بِضُرُوبِ الْمَكَارِهِ إِخْرَاجاً لِلتَّكَبُّرِ مِنْ قُلُوبِهِمْ وَإِسْكَاناً لِلتَّذَلُّلِ فِي نُفُوسِهِمْ وَلِيَجْعَلَ ذَلِكَ أَبْوَاباً فُتُحاً إِلَي فَضْلِهِ وَأَسْبَاباً ذُلُلًا لِعَفْوِهِ»؛ [١]

«ولي خداوند بندگانش را به انواع سختي‌ها امتحان مي‌کند،‌ و با کوشش‌ها و مجاهدت‌هاي گوناگون به بندگي و عبادت وامي‌دارد، و به اموري که ناخوشايند به نظر مي‌رسد، مي‌آزمايد، تا کبر و تکبر را [که از اوصاف شيطان است و سبب رجم و لعن او شد] از دل‌هايشان بيرون نمايد، و فروتني و خاکساري را در جانشان بنشاند، تا با اين‌گونه آزمايش‌ها، درهاي فضل و رحمتش را به رويشان بگشايد و اسباب عفو و گذشتش را به آساني به آنان عنايت فرمايد».

٧. خوشرفتاري با همراهان

نرمي در کلام، استخدام لغات زيبا و با معنا،‌ نگاه محبت‌آميز، مهرورزي، زدودن غم از چهرة همراه،‌ لبخند بر لب داشتن،‌همکاري در کارها، ديگري را بر خود مقدم

[١] نهج البلاغه، خطبه ٢٣٤؛ (معروف به خطبة قاصعه).